Terug naar masterplan
Interview met Mahmoud Acharki, Docent Olympia College en zij-instromer vanuit het bedrijfsleven

Als docent zijn wij het centrale punt doordat wij in de klas zien hoe de leerling zich voelt.

Iedere ochtend rijdt Mahmoud Acharki twintig kilometer van zijn huis naar het Olympia College. “In die twintig kilometer komen mijn leerlingen in gedachten voorbij. Zij hebben verschillende achtergronden, leerachterstanden en sociale of emotionele problemen. Iedere ochtend bereid ik mij in de auto mentaal voor en bedenk ik hoe ik hen het beste kan helpen.”

Volgens Acharki moet een docent inlevingsvermogen hebben. Voordat hij ging lesgeven, werkte de dertiger als detacheerder. Hij huurde een huis, trouwde en werd vader. “Ik heb een totaal ander leven dan mijn leerlingen. Toch probeer ik hun schoenen aan te trekken. Dat moet ook als ik wil uitvinden hoe een leerling zich ontwikkelt. Ik doe dit niet alleen, maar met een team van zorgcoördinatoren, ambulante medewerkers, maatschappelijk werk en andere docenten. Als docent zijn wij het centrale punt doordat wij in de klas zien hoe de leerling zich voelt.”

Als detacheerder reisde Acharki door heel Nederland, had hij wisselende functies, zag hij veel bedrijven van binnenuit en werkte hij met verschillende mensen samen. Vanuit die ervaring adviseert hij zijn leerlingen. “Vandaag vroeg een ijverig meisje hoe zij lerares kan worden. Vanuit het praktijkonderwijs is dat een lange weg, maar ik ga haar niet ontmoedigen. Ik geef de feitelijke informatie en motiveer haar. Dat doe ik door mijzelf als voorbeeld te stellen. Met de juiste mentaliteit kom je er. Ook al heb je 99 afwijzingen gehad. Alleen die ene keer dat je wordt aangenomen telt.”

Voor Acharki voelde de eerste keer lesgeven alsof hij eindelijk het podium op mocht. Tijdens zijn stage zat hij achterin de klas om te kijken hoe zijn stagebegeleider lesgaf en sprak hij met leerlingen om te ontdekken wat voor contact dat teweeg bracht. “Toch weet je van te voren niets. Pas gaandeweg leer je jezelf als leraar kennen. Door het te doen, vind je jouw manier. Toen ik er eenmaal stond, voelde ik: dit past bij mij. Ik wil aardig voor hen zijn en liefde geven. Deze leerlingen verdienen dat. Als ouder wil ik ook dat mijn kinderen goed worden opgevangen. In de klas zijn mijn leerlingen mijn kinderen.”

De komende jaren moet het onderwijs zich volgens hem focussen op een betere aansluiting tussen onderwijs en de arbeidsmarkt. “75 procent van de leerlingen uit het praktijkonderwijs heeft langer ondersteuning nodig om op de juiste plek terecht te komen.” Hij wil leerlingen niet alleen leren hoe zij moeten rekenen, maar ook vertellen waar zij na hun opleiding terecht kunnen en hoe zij moeten solliciteren. Vanuit het bedrijfsleven heeft hij hierin ervaring. “Dat maakt mij als zij-instromer een kans voor het onderwijs. Mijn advies aan anderen die over deze stap nadenken: ga ervoor. De opleiding is pittig, maar met de goede instelling gaat het je zeker lukken. Als je echt iets wilt in het leven, dan komt het goed. Zo gun ik het deze kinderen dat ze aan de slag kunnen. In het praktijkonderwijs hebben ze ook dromen. Ik sta er soms van versteld. Net kwam er een jongen binnen die onderwaterlasser wil worden. Dat is toch fantastisch?

 Ik probeer mijn leerlingen zo goed mogelijk te begeleiden en vertel dat het niet uitmaakt welk niveau je hebt. Ga achter jouw dromen aan. Waar je uitkomt is minder belangrijk. Ik heb ook een omweg gemaakt en heb daar veel aan gehad. Uiteindelijk is het gelukt en ben ik docent geworden. Houd jouw droom altijd in perspectief.”