Terug naar masterplan
Interview met Barbara Crisóstomo Mendes Monteiro, Leerling Zuidergymnasium

Als leerlingen de kans krijgen, laten ze meer van zichzelf zien.

“Iedere dag vraagt mijn ma hoe het op school is gegaan. Ik ben de eerste van mijn familie die naar het gymnasium gaat. In Brazilië heb ik een oom die schooldirecteur is. Verder hebben de meesten geen vervolgopleiding gedaan. Vandaag had ik een stagedag bij de gemeente. Ik keek mee met de secretaresse van de wethouder en merkte al snel dat het niets voor mij is. Laat mij maar leidinggeven.”

Barbara Crisóstomo Mendes Monteiro is zestien jaar oud en ambitieus. “Het zou zonde zijn als ik secretaresse wordt. Dan heb ik zes jaar op het gymnasium gevochten om vervolgens een mbo-opleiding te doen. Het zou mijn talenten niet voldoende ruimte geven. Bovendien lijkt het mij eentonig. Ik wil naar de universiteit en zo ver mogelijk komen.”

Deze gedrevenheid heeft zij van haar moeder, die twaalf jaar geleden met haar dochter van Portugal naar Nederland verhuisde. Het leven zou er beter zijn. Haar moeder regelde werk, een eigen huis en een school voor haar dochter. Van thuisland werd Portugal een vakantiebestemming. “Het is een fijn land voor vakanties. Om er te wonen is een ander verhaal. Na een paar weken verlang ik altijd terug naar dit kikkerlandje.” Terwijl haar moeder de prioriteit had om voor zichzelf en haar dochter te zorgen, heeft de vierdeklasser de prioriteit om het Zuidergymnasium over twee jaar niet alleen met kennis te verlaten, maar om iemand te zijn die bijdraagt aan de maatschappij. “Ik wil meedoen en het beste van mijzelf laten zien. Daarvoor moet ik ook kwaliteiten ontwikkelen zoals collegialiteit. Met alleen slim zijn, kom je er niet.”

Het beste van zichzelf laten zien, betekent voor Crisóstomo Mendes Monteiro delegeren en organiseren. Tijdens een ruimtemissie op school merkte zij dat daar haar talent ligt. “We moesten voor verschillende banen solliciteren. Ik werd gekozen als mission organiser en was in mijn element. Onder stress bleef ik rustig, hield ik overzicht en controleerde ik de rest.”

Ook laat zij het beste van zichzelf zien door te versnellen met Frans. “Mensen vinden Portugees vaak op gebroken Russisch lijken, maar het heeft veel weg van Frans. Daardoor gaat die taal mij makkelijk af.”

Volgens de zestienjarige halen scholen het beste uit hun leerlingen door hen vrij te laten. “We kunnen zelf bepalen welke vakken wij in welk tempo volgen. Onderwijzers mogen hierin meer vertrouwen hebben. We moeten niet altijd de regels volgen en de kans krijgen om eigen keuzes te maken. De afgelopen jaren is het onderwijs vrijer geworden. Meer leerlingen volgen een eigen leerbaan en er is plek om te versnellen. Dat lukt doordat wij inzet en verantwoordelijkheid tonen want van die vrijheid moet geen misbruik worden gemaakt. Als leerlingen de kans krijgen, laten ze meer van zichzelf zien. Er hoeft niet steeds op ons te worden gelet. Laat ons onze gang gaan, dan gaat veel vanzelf goed.”

Zelf hoopt zij over een poosje de studie International Business af te ronden. Om het studeren alvast onder de knie te krijgen, volgt zij volgend jaar vakken aan het University College. “Ik wil de economische kant op en later leidinggeven.” Ze denkt nog even verder over haar toekomstdromen als een van haar ambities plots te binnen schiet: “Met een eigen secretaresse die mijn dag inplant!”