"Mijn hart was dicht en is langzaam weer opengegaan, omdat ik gehoord en gesteund werd"

Marlies
Nadat haar partner overleed, raakte moeder Marlies in een isolement en maakte ze zich zorgen over zichzelf en haar twee jonge kinderen. Op advies van Elise Bernard-Geluk, schoolmaatschappelijk werker op Daltonschool De Margriet werd Marlies voorgesteld aan jeugd- en gezinscoach Linda Mulders van wijkteam Blijdorp, Bergpolder, Liskwartier. Het klikte en samen maakten ze een plan. Linda ondersteunde en begeleidde Marlies negen maanden. Marlies wil graag haar verhaal delen: "Ik schaamde me om hulp te vragen en had geen idee dat schoolmaatschappelijk werk en wijkteam bestonden, laat staan wat ze voor me konden betekenen. Echt, als je problemen hebt, is het zo fijn dat er hulpverleners zijn die een tijdje met je meelopen. De hulp en tips van Linda stimuleerden en inspireerden me om praktische stappen te zetten. Mijn hart was dicht en is heel langzaam weer opengegaan, omdat ik gehoord en gesteund werd. Ik voel me krachtiger, communiceer beter en heb mezelf weer hervonden."
 
"Ik ben in 2013 weduwe geworden toen mijn man overleed na een ziekbed. Onze kinderen waren toen een en twee jaar oud. Ik had een goede baan als art director voor een internationaal modemerk. Van het ene op het andere moment was ik totaal iemand anders. De grond was onder mijn voeten weggeslagen. Mijn kompas was stuk. Ik moest iets overzien wat niet te overzien was. Tijdens het rouwproces raakte ik steeds meer geïsoleerd. Ik was in gevecht, want vanuit mijn opvoeding had ik niet geleerd om hulp te vragen en ik moest mezelf zien te redden in elke situatie. Ik kom uit een godsdienstig nest met vaste overtuigingen en stevige oordelen en niet met een open en luisterend oor. Ik liet dus niet zien wat er binnenin mij omging. Mensen zagen een buitenkant zonder emoties, ze zagen een vrouw die alles onder controle had. Op een gegeven moment was ik helemaal de weg kwijt en wist ik niet meer wat ik anders kon doen. Ik voelde me zo eenzaam, triest en ontworteld en die pijn wilde ik niet meer voelen. Ik had een identiteitscrisis en moest mijzelf opnieuw uitvinden. Ik was mijn zelfvertrouwen en mijn zelfwaarde kwijt; je verliest zo veel als je je partner verliest. Alleen hij zag mij écht in wie ik was."

De schaamte voorbij

"Ik had geen idee wat voor hulp er was voor me, zoals maatschappelijk werk of een wijkteam. Ik was daar niet mee bekend. En had ik de angst dat mijn kinderen bij me weggehaald zouden worden als ik hulp ging vragen. Die angst gierde door mijn lijf toen mijn partner stierf. De kinderen gilden thuis en ik was bang dat de buren dit hoorden en dachten dat het niet goed ging met ons. Ik zocht in eerste instantie geen hulp, ook al zat ik in een ellendige situatie en voelde ik me wanhopig. Ik wilde het uitschreeuwen, maar kon mijn ware gevoelens niet uiten. En dat heeft me enorm geïsoleerd. Schaamte kan je zo stil houden en beletten om hulp te vragen: niemand mocht weten dat ik het zo zwaar had. Ook al voelde het als falen, toch ben ik uiteindelijk hulp gaan zoeken."

In alle rust

"Voor mijn kinderen was het verlies van hun vader ook een traumatische ervaring. Mijn zoon bleef angst houden, een soort verlatingsangst. Hij had last van stress en was erg op mij gericht; ik denk dat hij mijn angst en onrust voelde. Dat was niet goed voor hem. Op zijn school kwam ik bij Elise Bernard-Geluk van het schoolmaatschappelijk werk terecht. Ik weet nog goed dat ik op weg ging naar Elise voor mijn eerste gesprek. Elise en ik zijn in gesprek gegaan en de tranen en woorden kwamen vanzelf en dat voelde goed. Ik kon in alle rust mijn verhaal doen. In het begin vond ik het lastig om me kwetsbaar op te stellen, maar ik ben toch heel open geweest over waar ik me zorgen over maakte bij mezelf en mijn kinderen. Het is zo moeilijk om toe te geven dat je het niet meer weet. Omdat ik geen hulp van mijn omgeving durfde te vragen en alles alleen wilde oplossen, ontstond het isolement. Ik wilde familie en vrienden niet belasten en dat hulp vragen gebeurde omgekeerd ook niet. Dat deed ik wel met mijn partner die ik hierin vertrouwde en waarbij ik me door onze liefde veilig voelde. Wij deden het allemaal samen. Het heeft me zo goed gedaan om alles te delen met Elise als onafhankelijk iemand. Echt, hier ligt toch de sleutel."

Een jaar de tijd

"Na drie gesprekken stelde Elise voor om het wijkteam erbij te halen en een aanmelding te doen. Het ging goed met mijn kinderen op school en daar waren geen verontrustende signalen. Het wijkteam kon me intensiever en langer begeleiden om mezelf terug te vinden. Wijkteam? Ik dacht dat daar mensen kwamen die heel veel tijd hadden om samen een bakkie koffie te drinken en te kletsen. Geen idee dat ze ook hulpverlening deden voor ouders en gezinnen. Ik had er niet van gehoord en was er nog nooit mee in aanraking geweest. Het wijkteam heeft een hulpverlener ingeschakeld die het beste zou passen bij de problematiek van mij en mijn gezin. Zo kwam ik in contact met Linda Mulders, jeugd- en gezinscoach van het wijkteam. Ook bij Linda was ik gelijk in tranen. Doe ik het wel goed met de kinderen? Ben ik wel een goede moeder? Wie ben ik eigenlijk? Linda stelde me gelijk al gerust: 'Marlies, we nemen een jaar de tijd' en die woorden gaven mij heel veel vertrouwen. Alles hoeft niet in een keer. Dat moest ik wel 100 keer van Linda horen: 'Nee Marlies, je hoeft niet morgen alles op de rit te hebben'."

Kleine stapjes

"We hebben samen een plan opgesteld met daarin prioriteiten. Fijn, we gaan ergens naartoe en ik hoef niet meer alleen, maar ik ga met de support van Linda op pad. Door het op te delen in kleine stapjes, kon ik elke keer weer een vlaggetje neerzetten: je hebt continu resultaat en daar voel je je goed over. Ik noem mijn proces ook wel eens een reïntegratietraject: het gaat om het vinden van een nieuwe manier van leven, om het terugvinden van het vertrouwen in het leven en in jezelf. Ik integreerde de tips, adviezen en ideeën van Linda om anders met mijn kinderen, met situaties en met mensen om te gaan: het was één grote oefening, maar ik wilde het proberen, praktische stappen zetten, hoe lastig ik het ook vond. Ik vond mijn eigen stem terug en begon het anders te doen dan ik in mijn jeugd had geleerd. Samen leren werken en leren sparren met iemand die echt luistert met aandacht, ruimte, liefde en geduld. Ik heb geleerd hardop te durven uitspreken wat mijn angsten zijn en wat ik nodig heb."

Zonder oordeel

"Leren hulp vragen en een netwerk bouwen, dat heeft Linda écht gestimuleerd en daarin heb ik iets heel essentieels geleerd. Het is super dat er in die moeilijke periode iemand voor je is, iemand waar je met al je onzekerheden over jezelf en het opvoeden van je twee kinderen terecht kunt. Ik voelde me niet meer eenzaam, maar één samen door het contact met Linda; één en samen, twee woordjes die zo'n groot verschil laten ervaren. Het was zo fijn dat ik mijn vragen, angsten, onzekerheden bij Linda kon neerleggen en er met haar over kon sparren. Zonder oordeel, dat maakte me ontspannen en de zware dingen werden lichter. Ik kreeg weer energie. De gesprekken verrijkten me en ik ben de tips gaan toepassen in het gezin. Ik heb geleerd ruimte te nemen en te geven en anders met mijn kinderen te communiceren. Ik heb geleerd te luisteren naar mezelf en daarmee heb ik ook geleerd te luisteren naar mijn kinderen. Ik zat te veel in de controle naar mijn kinderen. Ik leer steeds beter voor mezelf op te komen en leiding te nemen. De rustige, ontspannen kant van mij was niet goed ontwikkeld en daar was ik naar op zoek. Ik kan mezelf nu veilig voelen en me daardoor kwetsbaarder opstellen. Ik had eerst onrust in mezelf en daar had mijn zoon last van. Toen ik meer rust kreeg door alles wat ik aanpakte, zag ik hem ook weer meer ontspannen. Ik leerde hem hierdoor ook iets. Ik ben nu trots op dat ik niet opgaf voor ik gevonden had wat ik zocht."

Bij me thuis

"Linda kwam bij me thuis voor gesprekken en observatie en dat vond ik heel bijzonder. In het huis van mij en mijn partner. Mijn partner was mijn sparringpartner en hij was niet meer in de woonkamer of in de keuken om kleine en grote dingen mee te delen. Linda loste niets op, ze reikte me een idee aan of gaf een voorbeeld, zodat ik over mijn situatie, gedrag en houding ging nadenken. Of ze maakte me bewust van dingen en nodigde me uit om iets te doen. Ik moest uiteindelijk zèlf die stappen zetten en de knop omdraaien, niet Linda. In mijn eigen tempo. En dat lukte!"

In alle rust en veiligheid

"De basis van hulpverlening voor mij is vertrouwen in elkaar en dat er tijd is; de tijd nemen is ook een soort superpower. Vroeger zat ik in de carrièreracebaan. Ik denderde door en ben letterlijk stilgezet. Ik zat na drie maanden bij een rouwcoach met de gedachte dat dit verdriet wel snel gefikst kon worden, want dan kon ik weer door. Nee, zo werkt dat helemaal niet. Ik heb nu een heel ander tempo in mijn leven en heb de menselijke maat leren kennen. Dat is veel leuker. Linda heeft een stukje meegelopen in mijn leven, als een groeipartner. Door haar advies, tips en inspiratie heb ik mezelf positief leren zien, luisteren en bekrachtigen als moeder en alleenstaande ouder. Bij zowel het schoolmaatschappelijk werk als bij het wijkteam kwam ik in een warm nest. Dat je gehoord wordt door mensen als het even niet lukt, dat had ik in mijn opvoeding niet meegekregen. Van Elise en Linda heb ik geleerd dat je hulp mag vragen en support kunt krijgen. Hulp vragen is niet hulpeloos zijn. Veel mensen om mij heen vonden me zielig en juist dat creëert de kloof. Mensen onderschatten je als je weduwe bent. Of zeggen snel 'wat ben je sterk!'. Dat wil je niet zijn. Ik ben me krachtig gaan voelen door kwetsbaar te zijn. Ik kon mijn vragen, angsten en onzekerheden bij Elise en Linda neerleggen en ik werd gehoord. In alle rust en veiligheid kon ik mijn verhaal vertellen en met ze sparren. Ik heb geleerd mijn stem te gebruiken en mezelf daarmee zichtbaar te maken. Ik voel me krachtiger, communiceer beter en heb mezelf weer gevonden. Je moet anderen leren toelaten als je het niet meer weet en ook regisseur blijven van jouw keuzes en jouw route. Het schoolmaatschappelijk werk en het wijkteam zie ik als fijne groeipartners om me heen. Ze hebben me van pijn naar perspectief en persoonlijke groei gebracht in mijn eigen gezin en daar ben ik ze dankbaar voor."