Terug naar masterplan
Interview met Timo Westerdijk, Leerling Zuidergymnasium

Vaak sla ik een boek open en weet ik het vervolgens wel. In de masterclass werd ik eindelijk uitgedaagd.

“Het denken bij biologie ligt mij wel. Je moet verbanden leggen. Het heeft enerzijds te maken met grote ecosystemen, populaties en levensgemeenschappen en anderzijds met cellen en de werking van dna. Als in het dna een foutje zit dan zie je dat ergens anders terug. Ziektes kun je zo herleiden. Mijn moeder is basisschooldocent en mijn vader logistiek manager. Het kan zijn dat ik mijn talent voor biologie van hen heb, maar volgens mij heb ik het gewoon van mezelf.”

De zestienjarige Timo Westerdijk deed in de vijfde klas eindexamen biologie. “Het was meer stof en officiëler. Verder is het verschil met een proefwerk niet zo groot. Straks heb ik tijdens mijn zesde leerjaar meer vrije tijd. Misschien ga ik proefstuderen.” Al op de basisschool kreeg Westerdijk extra opdrachten omdat hij eerder klaar was dan de rest. “Dat voelde meer als bezigheidstherapie dan dat ik werd uitgedaagd. Jammer, want er had meer ingezeten. Soms was het saai. Er was weinig begeleiding. De aandacht ging vooral naar de leerlingen die moeite hadden met leren. Ik snap het wel, want zij zijn ook belangrijk, maar wij werden vergeten. Ik deed die extra opdrachten wel, hoor. Alles beter dan niks doen.”

Op het Zuidergymnasium kon Westerdijk versnellen. In het eerste leerjaar kwam hij in de masterclass. “Die kinderen waren te jong voor mij. In de pauzes ging ik al met de oudere leerlingen om.” Hij stapte over naar het tweede leerjaar en liep voor in vakken. “Van weinig begeleiding op de basisschool kreeg ik op de middelbare school twee mentoren en contacturen per week. Ik leerde om te leren. Vaak sla ik een boek open en weet ik het vervolgens wel. In de masterclass werd ik eindelijk uitgedaagd. Niet doordat ik perse meer verschillende vakken ging doen. Ik heb geen behoefte aan Chinees. Ik wil niet verbreden. Ik wil vooral meer uitdaging per vak en versnellen.”

Het ideale onderwijs van de toekomst biedt volgens Westerdijk ruimte voor het eigen initiatief van de leerling. Met ruimtes om te studeren, een breed scala aan vakken en minder verplichte contacturen. “Ik wil niet gebonden zijn aan de snelheid van de docent. Ik kan een groot gedeelte van de lessen zelf invullen. Logische vakken zoals natuurkunde of wiskunde doe ik het liefst in mijn eigen tempo en niet in het tempo van de docent die rekening moet houden met de hele klas. Soms zitten we met twintig leerlingen in de les. Dan ben ik veel aan het wachten en leer ik niets. Op zulke momenten is een klassikale les tijdverspilling. Niet alle vakken en docenten zijn even nuttig. Als ik ergens moeite mee heb, stap ik heus wel naar de docent.”